Title : bait
Author : THEblingza Ft. Solove
Couple : HYUNMIN - 2MIN or ......
THEblingza- สวัสดีครับนี่คือ SF เรื่องแรกของผมเลยละ ต้องขอโทษด้วยถ้าอะไรๆ มันออกมาไม่ได้ ผมเพิ่งครั้งแรกอ่ะ Y Y
เรื่องนี้ต้องขอบคุณ เรนนี่~~~ (Solove) จริงๆนะ เพราะ พล็อทมาจากเธอคนนี่เอง ขอบใจวะเพื่อน
และขอบคุณ ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคับ
Solove- สวัสดีทุกท่าน พี่น้อง -3- หายไปจากฟิคนานเลยฉัน เรื่องนี้ต้องบอกว่าอันที่จริงไม่เกี่ยวกับเขาเลย 5555+
แต่มีคนลากมาให้เกี่ยวเฉยๆ 5555+ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะค่ะ ^^
-----------------------
.
.
.
.
.
Author : THEblingza Ft. Solove
Couple : HYUNMIN - 2MIN or ......
THEblingza- สวัสดีครับนี่คือ SF เรื่องแรกของผมเลยละ ต้องขอโทษด้วยถ้าอะไรๆ มันออกมาไม่ได้ ผมเพิ่งครั้งแรกอ่ะ Y Y
เรื่องนี้ต้องขอบคุณ เรนนี่~~~ (Solove) จริงๆนะ เพราะ พล็อทมาจากเธอคนนี่เอง ขอบใจวะเพื่อน
และขอบคุณ ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคับ
Solove- สวัสดีทุกท่าน พี่น้อง -3- หายไปจากฟิคนานเลยฉัน เรื่องนี้ต้องบอกว่าอันที่จริงไม่เกี่ยวกับเขาเลย 5555+
แต่มีคนลากมาให้เกี่ยวเฉยๆ 5555+ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะค่ะ ^^
-----------------------
“ถ้าหากไม่มีนายตั้งแต่แรก...เรื่องทุกอย่างมันคงจะเดินไปได้ด้วยดี”
.
.
.
.
.
“เทมิน...รักพี่มั่งรึเปล่า”ร่างโปร่งโอบกอดร่างบางไว้แนบแน่นกระซิบเบาๆที่ใบหูเล็ก คนในอ้อมก่อนหน้าแดงด้วยความเขินอาย
“รักสิฮะ...พี่จงฮยอน ผมรักพี่...”ร่างบางจุ๊บลงบนแก้มนุ่มของจงฮยอน ก่อนจะผละออกไปด้วยความเขินอาย ร่างโปร่งของจงฮยอนเพียงแต่ยิ้มกับการกระทำที่น่ารักของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่า “แฟน” ของตัวเอง
การกระทำของทั่งสองคนตกอยู่ในสายตาหนึ่งคู่โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
.
.
.
.
“จงฮยอน...นายเป็นบ้าอะไรว่ะ นั่งยิ้มคนเดียวก็เป็นนะคนเรา...”
“ผิดหรอ ก็คนกำลังมีความสุขกับความรักอ่ะ....”เจ้าของชื่อเอ่ย อย่างอารมณ์ดีจนทำให้ เพื่อนสนิทอดหมั่นไส้ไม่ได้
“เอ่อ...เชิญมีความสุขไปเถอะระวังไว้แล้วกัน วันไหนเลิกกันแล้วมานั่งร้องไห้กอดเข่า กูไม่รู้ด้วยนะ”
“ปากดีจังนะ...ไอคีย์!”ร่างโปร่งลุกขึ้นเถียงโวยวานทันที ด้วยความที่ มันทำให้หมดอารมณ์ = =”
“ไม่ได้ปากดีแค่พูดความจริงเว้ย!!...แหกตาดูได้แล้ว่าน้องเทมินแกเสน่ห์แรงขนาดไหน วันไหนบอกเลิกกับแกแล้วกูจะหัวเราะให้ฟันหัก....”ร่างบางของเพื่อนโวยวายกลับก่อนจะ เปรยตามองอย่างอื่นอย่างไม่สนใจ
“จำไว้เลยนะคีย์ บอกอะไรให้ น้องเทมินรักฉันจะตาย...ไม่มีวันบอกเลิกฉันหรอก..”ร่างโปร่งเชิญหน้าพองลมอย่างไม่พอใจ จนเพื่อนด้วยดี ดีดหน้าผากแรงๆ
“เอ่อ...ฉันจะค่อยดูแล้วกันไอจง”
จริงๆก็รู้อยู่แกใจว่าแฟนของเขามีใครมาจีบมากมายเท่าไหร่
ทั้งหวั่น ทั้งกลัว ว่าสักวันความรักของเขาคงซื่อไม่ถึงร่างบาง
แต่ก็ยังจะอยากเชื่อหมั่นกับ เทมิน ตลอดไป
.
.
.
.
.
“เทมินครับ...เสาร์นี้ไปเดทกันไหม”ร่างโปร่งเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ในมือถือ แผ่นสถานที่ท่องเที่ยวผลิกอ่านไปมาหลายรอบ
“เอ๊ะ....เออ ขอโทษนะคับพี่จง พอดีผมติดธุระ...”จบประโยคจากร่างบาง จงฮยอน ห่อเหี่ยวลงทันที
“อื้ม....งั้นไม่เป็นไร แล้วอาทิตย์หน้าละ...”ร่างโปร่งมองคนตัวบางกว่าอย่างตาแบ๋วเหมือนมีความหวัง
“เอ่อ...อาทิตย์หน้าผมก็ไป ห้องสมุดนะฮะ ใกล้สอบแล้วนิ ^^”และประโยคของร่างบางก็ทำจงฮยอน เหี่ยวลงอีกรอบ = =
“อื้อ...งั้นไม่เป็นไร เทมินตั้งใจเรียนก็แล้วกัน พี่เป็นกำลังใจให้”ก็เทมินเป็นเด็กเรียนนี่น่า ให้น้องเขาไปหาความรู้ดีกว่าไปเที่ยว...
.
.
.
.
.
“เห้ย!...เป็นไรวะจงฮยอน ตาบวมแป๋งเลย....ดำเป็นหมีแพนด้าด้วย อย่างนี้ไม่ได้นอนใช่ไหมวะ”อนยูเอ่ยทักเพื่อนตัวดีที่สลบหลับไหลคาโต๊ะเรียน
“อื้อ...”มีแต่เสียงครางรับจากเพื่อนเป็ดเท่านั้น เต้าหู้ขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“คนอย่าง คิมจงฮยอน เครียดเป็นด้วยหรอ...”อนยูจึงเอ่ยถามคนสวยข้างๆ
“มันเครียดเป็นเรื่องเดียวนั้นแหละ...”คีย์มองหน้าจงฮยอนกับอนยูสลับกันไปมา
“เรื่องอะไรว่ะ...”เต้าหู้ยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่
“น้อง ลีเทมินไง....”คนสวยตอบก่อนจะเขียนอะไรบ้างอย่าง
“ลีเทมิน....เด็กปีหนึ่งรึเปล่า”
“ใช่ๆ...คนนั้นแหละ ไอจ๊งมันหลงซะไม่เป็นอันทำอะไรเลย...”
“เอ๊ะ...แต่น้องเทมิน ตอนนี้ กำลังจู๋จี่กับ ชเวมินโฮ ห้องเดียวกันไม่ใช่หรอ...”
“ปัง!!!!”เสียงดังที่เกิดจากการตบโต๊ะของคนที่ไม่ได้ร่วมบทสนทนาเรียกความสนใจให้อีก สองคนกันไปมองก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกจากห้องไป
“เชี้ย มึงอ่ะพูดอะไรไอเต้าหู้เน่า....มึงไม่รู้หรอ ว่าไอจ๊งมันคบกับน้องเทมินอยู่...”เมื่อคิมจงฮยอนเดินออกจากห้องไป คนสวยเลยกันมาแว๊ดใส่คุณเต้าหู้อีกรอบ
“กูจะไปรู้หรอ....ก็พูดความจริงอ่ะ”อนยูเกาหัวตัวเองเบาๆใครจะไปรู้ละวะ
.
.
.
.
.
“เทมิน...รักพี่รึเปล่า”เรียงทุ้มเอ่ยอย่างอ้อนล้า แต่หากคนข้างๆสนใจฟังสักนิดกคงจะรู้ได้ว่าคนพูดกังวนแค่ไหน
“...ทำไมพี่จงฮยอนถึงถามบ่อยจังเลยละครับ ผมก็ต้องรักพี่สิ ^^”ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างน่ารักเสมอ มันอดไม่ได้ที่คิมจงฮยอนจะคิดว่า รอยยิ้มนี้ยังเป็นของเขา
“พี่ก็รักเรานะเทมิน พี่รักเทมินมากๆเลย”มือเรียวคว้าคนตรงหน้าเข้ามากอดแน่นจนร่างบางหัวเราะเบาๆ
“พี่จงฮยอนอ่ะ....พูดแบบนี้หมายความว่าไงครับ คงไม่ได้แอบไปมีชู้นะ ถ้าจับได้เทมินโกรธจริงๆด้วย...”ร่างบางผละคนตรงหน้าและชี้หน้าทำตาดุใส่จงฮยอน
“เทมินอ่า~~~....พี่ไม่เคยนอกใจเทมินนะ แล้วเทมินละนอกใจพี่รึเปล่า...”ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จงฮยอนรู้สึกเหมือนเทมินของเขาจะหยุดกึงกับประโยคนี้เล็กน้อย
“อะ....คือ พี่จงฮยอนละก็พูดอะไรไม่รู้ผมจะนอกใจพี่จงฮยอนได้ยังไงละฮะ เอ่อ...ถึงบ้านแล้ว ผมเข้าไปแล้วนะฮะ เจอกันพรุ่งนี้ที่ โรงเรียนนะคับ พี่จงฮยอน...”
อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่านายกำลังมีพิรุธสิเทมิน....
เพราะพี่จะเริ่ม ไม่สบายใจ
.
.
.
.
.
“เทมิน...รักพี่มั่งรึเปล่า”ร่างโปร่งโอบกอดร่างบางไว้แนบแน่นกระซิบเบาๆที่ใบหูเล็ก คนในอ้อมก่อนหน้าแดงด้วยความเขินอาย
“รักสิฮะ...พี่จงฮยอน ผมรักพี่...”ร่างบางจุ๊บลงบนแก้มนุ่มของจงฮยอน ก่อนจะผละออกไปด้วยความเขินอาย ร่างโปร่งของจงฮยอนเพียงแต่ยิ้มกับการกระทำที่น่ารักของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่า “แฟน” ของตัวเอง
การกระทำของทั่งสองคนตกอยู่ในสายตาหนึ่งคู่โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
.
.
.
.
“จงฮยอน...นายเป็นบ้าอะไรว่ะ นั่งยิ้มคนเดียวก็เป็นนะคนเรา...”
“ผิดหรอ ก็คนกำลังมีความสุขกับความรักอ่ะ....”เจ้าของชื่อเอ่ย อย่างอารมณ์ดีจนทำให้ เพื่อนสนิทอดหมั่นไส้ไม่ได้
“เอ่อ...เชิญมีความสุขไปเถอะระวังไว้แล้วกัน วันไหนเลิกกันแล้วมานั่งร้องไห้กอดเข่า กูไม่รู้ด้วยนะ”
“ปากดีจังนะ...ไอคีย์!”ร่างโปร่งลุกขึ้นเถียงโวยวานทันที ด้วยความที่ มันทำให้หมดอารมณ์ = =”
“ไม่ได้ปากดีแค่พูดความจริงเว้ย!!...แหกตาดูได้แล้ว่าน้องเทมินแกเสน่ห์แรงขนาดไหน วันไหนบอกเลิกกับแกแล้วกูจะหัวเราะให้ฟันหัก....”ร่างบางของเพื่อนโวยวายกลับก่อนจะ เปรยตามองอย่างอื่นอย่างไม่สนใจ
“จำไว้เลยนะคีย์ บอกอะไรให้ น้องเทมินรักฉันจะตาย...ไม่มีวันบอกเลิกฉันหรอก..”ร่างโปร่งเชิญหน้าพองลมอย่างไม่พอใจ จนเพื่อนด้วยดี ดีดหน้าผากแรงๆ
“เอ่อ...ฉันจะค่อยดูแล้วกันไอจง”
จริงๆก็รู้อยู่แกใจว่าแฟนของเขามีใครมาจีบมากมายเท่าไหร่
ทั้งหวั่น ทั้งกลัว ว่าสักวันความรักของเขาคงซื่อไม่ถึงร่างบาง
แต่ก็ยังจะอยากเชื่อหมั่นกับ เทมิน ตลอดไป
.
.
.
.
.
“เทมินครับ...เสาร์นี้ไปเดทกันไหม”ร่างโปร่งเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ในมือถือ แผ่นสถานที่ท่องเที่ยวผลิกอ่านไปมาหลายรอบ
“เอ๊ะ....เออ ขอโทษนะคับพี่จง พอดีผมติดธุระ...”จบประโยคจากร่างบาง จงฮยอน ห่อเหี่ยวลงทันที
“อื้ม....งั้นไม่เป็นไร แล้วอาทิตย์หน้าละ...”ร่างโปร่งมองคนตัวบางกว่าอย่างตาแบ๋วเหมือนมีความหวัง
“เอ่อ...อาทิตย์หน้าผมก็ไป ห้องสมุดนะฮะ ใกล้สอบแล้วนิ ^^”และประโยคของร่างบางก็ทำจงฮยอน เหี่ยวลงอีกรอบ = =
“อื้อ...งั้นไม่เป็นไร เทมินตั้งใจเรียนก็แล้วกัน พี่เป็นกำลังใจให้”ก็เทมินเป็นเด็กเรียนนี่น่า ให้น้องเขาไปหาความรู้ดีกว่าไปเที่ยว...
.
.
.
.
.
“เห้ย!...เป็นไรวะจงฮยอน ตาบวมแป๋งเลย....ดำเป็นหมีแพนด้าด้วย อย่างนี้ไม่ได้นอนใช่ไหมวะ”อนยูเอ่ยทักเพื่อนตัวดีที่สลบหลับไหลคาโต๊ะเรียน
“อื้อ...”มีแต่เสียงครางรับจากเพื่อนเป็ดเท่านั้น เต้าหู้ขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“คนอย่าง คิมจงฮยอน เครียดเป็นด้วยหรอ...”อนยูจึงเอ่ยถามคนสวยข้างๆ
“มันเครียดเป็นเรื่องเดียวนั้นแหละ...”คีย์มองหน้าจงฮยอนกับอนยูสลับกันไปมา
“เรื่องอะไรว่ะ...”เต้าหู้ยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่
“น้อง ลีเทมินไง....”คนสวยตอบก่อนจะเขียนอะไรบ้างอย่าง
“ลีเทมิน....เด็กปีหนึ่งรึเปล่า”
“ใช่ๆ...คนนั้นแหละ ไอจ๊งมันหลงซะไม่เป็นอันทำอะไรเลย...”
“เอ๊ะ...แต่น้องเทมิน ตอนนี้ กำลังจู๋จี่กับ ชเวมินโฮ ห้องเดียวกันไม่ใช่หรอ...”
“ปัง!!!!”เสียงดังที่เกิดจากการตบโต๊ะของคนที่ไม่ได้ร่วมบทสนทนาเรียกความสนใจให้อีก สองคนกันไปมองก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกจากห้องไป
“เชี้ย มึงอ่ะพูดอะไรไอเต้าหู้เน่า....มึงไม่รู้หรอ ว่าไอจ๊งมันคบกับน้องเทมินอยู่...”เมื่อคิมจงฮยอนเดินออกจากห้องไป คนสวยเลยกันมาแว๊ดใส่คุณเต้าหู้อีกรอบ
“กูจะไปรู้หรอ....ก็พูดความจริงอ่ะ”อนยูเกาหัวตัวเองเบาๆใครจะไปรู้ละวะ
.
.
.
.
.
“เทมิน...รักพี่รึเปล่า”เรียงทุ้มเอ่ยอย่างอ้อนล้า แต่หากคนข้างๆสนใจฟังสักนิดกคงจะรู้ได้ว่าคนพูดกังวนแค่ไหน
“...ทำไมพี่จงฮยอนถึงถามบ่อยจังเลยละครับ ผมก็ต้องรักพี่สิ ^^”ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างน่ารักเสมอ มันอดไม่ได้ที่คิมจงฮยอนจะคิดว่า รอยยิ้มนี้ยังเป็นของเขา
“พี่ก็รักเรานะเทมิน พี่รักเทมินมากๆเลย”มือเรียวคว้าคนตรงหน้าเข้ามากอดแน่นจนร่างบางหัวเราะเบาๆ
“พี่จงฮยอนอ่ะ....พูดแบบนี้หมายความว่าไงครับ คงไม่ได้แอบไปมีชู้นะ ถ้าจับได้เทมินโกรธจริงๆด้วย...”ร่างบางผละคนตรงหน้าและชี้หน้าทำตาดุใส่จงฮยอน
“เทมินอ่า~~~....พี่ไม่เคยนอกใจเทมินนะ แล้วเทมินละนอกใจพี่รึเปล่า...”ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จงฮยอนรู้สึกเหมือนเทมินของเขาจะหยุดกึงกับประโยคนี้เล็กน้อย
“อะ....คือ พี่จงฮยอนละก็พูดอะไรไม่รู้ผมจะนอกใจพี่จงฮยอนได้ยังไงละฮะ เอ่อ...ถึงบ้านแล้ว ผมเข้าไปแล้วนะฮะ เจอกันพรุ่งนี้ที่ โรงเรียนนะคับ พี่จงฮยอน...”
อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่านายกำลังมีพิรุธสิเทมิน....
เพราะพี่จะเริ่ม ไม่สบายใจ
.
.
.
.
.
“นั้น!...ชเวมินโฮนี่ มาทำอะไรสนามบาสฝั่งปี 2 ว่ะ...”เพื่อนกลุ่มที่เล่นบาสด้วยกันพูดขึ้น ประโยคนี้อาจจะไม่ได้ติดใจ คิมจงฮยอนที่กำลังเล่นบาสอยู่ด้วยซ้ำถ้าไม่มีคำว่า ชเวมินโฮ
“....คนไหนคือ ชเวมินโฮหรอ...”ร่างโปร่งเอ่ยถามเพื่อนคนที่ตะโกนเมื่อกี้
“คนนั้นไง...สูงๆหล่อๆ ที่กำลังมองมาทางนี้อ่ะ....นายไม่รู้จักหรอจงฮยอน ออกจะดังในปี 1 นะ”ดวงตากลมของจงฮยอนไมองเด็กหนุมที่เกินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา
“....รุ่นพี่จงฮยอน ช่วยมากับผมหน่อยสิครับ...”
.
.
.
.
.
“...นายมีธุระอะไรกับฉัน....”เมื่อเดินมาถึงห้องเก็บของร่างสูงก็หยุดซะงักทำให้คิมจงฮยอนต้องเอ่ยถาม
“...เลิกยุ่งกับลีเทมินซะ...”เพียงแค่ประโยคเดียวที่ มินโฮเอ่ยก็ทำให้คิมจงฮยอนเจ็บขึ้นมาแป็บๆที่หัวใจ ความสับสนทั่งหมดกลับเข้ามาย้อนในใจอีกครั้ง
“นะ...นาย........”ดวงตาคมของมินโฮที่มองมายังดวงตาของคิมจงฮยอนเหมือนมีดปลายแหลมที่กำลังจะทิ่มแทง
“หึ....พี่จะอาจยังไม่รู้หรอกว่า ผมกับเทมินนะ ตอนนี้กำลังคบกัน ผมรู้ว่าพี่คบกับเทมินก่อนหน้าผม และรู้ว่าเทมินยังไม่เลิกกับพี่ ที่ผมมาพูดเนี่ย....เพราะสงสารหรอกนะ ที่นี้ก็รู้ตัวได้แล้ว ว่า...พี่ไม่เหมาะสมกับเทมิน...”และเป็นอีกครั้งที่เหมือนมีมีดแทงหัวใจซ้ำไปซ้ำมาเพราะคำพูด เพราะความรู้รึ และการกระทำ
“พะ....พูดบ้าอะไรของนาย เทมินไม่มีวันหักหลังฉันหรอก ก็เขารักฉันนี่...”สมองอาจสั่งการ ให้เชื่อในสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้แต่ภายในใจของ จงฮยอนสับสนมากมาย
“หรอ.....รุ่นพี่แน่ใจหรอครับ ว่าเทมินเขารักพี่นะ ดูจากนี่หน่อยดีไหม....”ร่างสูงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าและเปิดบ้างอย่างส่งให้ จงฮยอนดู
‘อ่า...มะ...มินโฮอย่าทำแบบนั้นสิ เทมินรู้สึกแปลกๆนะ ฮึก’
‘แล้วชอบรึเปล่าละ....เทมินรักผมไหม’
‘รักสิเทมินรักมินโฮที่สุด...’
“ไม่!!!!!!....ไม่จริง!!!”ร่างโปร่งของจงฮยอนกรีดร้องออกมาอย่างในที่สุดเหมือน ภาพหลอนที่คอยตอกยำวนเวียนเจียนจะบ้า
“หึ....งั้นพี่กลับไปคิดทบทวนดูนะครับ ผมรอคำตอบอยู่....รุ่นพี่จงฮยอน”ร่างสูงเพียงแสยะยิ้มและเดินจากไป ปล่อยให้คนตรงน้ำจมกับกองน้ำตา?
.
.
.
.
.
‘รักสิ เทมินรัก มินโฮ.....’
ทำไมถึงรู้สึกว่าประโยคนี้มันวนเวียนอยู่ในหูตลอดเลยนะ
.
.
.
.
“เทมินรักพี่รึเปล่า....”
“พี่จงฮยอนถามอีกแล้วนะฮะ...รักสิผมรักพี่”ร่างบางยิ้มอย่างน่ารักเสมอ
“……”นั้นคือการเสแสร้งรึเปล่าทำไหมใบหน้าน่ารักๆแบบนายถึงเป็นคนแบบนี้ได้นะ
“เป็นอะไรรึเปล่าฮะพี่จงฮยอน....”ทำหน้าห่วงใยและน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นก็คือการแสกงรึเปล่า? เทมิน...
“ระหว่างพี่กับชเวมินโฮ เทมินรักใครมากกว่ากัน...”คำถามที่เอ่ยจากปากจงฮยอน เทมินชะงั้นเล็กน้อย แต่ท่าที่นั้นเหมือนคนลังเลเหมือนคนที่ภูกจับได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร
“ทะ....ทะ ทำไมพี่จงฮยอนถึงถามแบบนั้นละฮะ ผะ...ผมไม่รู้จัก ชเวมินโฮ ใคร...หรอฮะ”จบประโยกของเทมิน เหมือนเส้นด้ายบางๆขาดสะบั้น คิมจงฮยอนแสยะยิ้มเล็กน้อยให้คนตรงหน้า
“พอสักที!!... คิดว่าพี่โง่หรอ เทมิน....คิดว่าพี่มันโง่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยใช่ไหม เลิกกันเถอะ เทมิน...จบกันสักทีต่อจากนี้เราไม่รู้จักกัน...ไม่ต้องมามองหน้ากันอีก เราไม่เคยเป็นอะไรกัน!! ลาก่อนเทมิน บายบ๊าย”ร่างโปร่งหันหลังเดินจากไปปล่อยให้คนที่โดนทิ้งคร่ำควณในความผิดของตัวเอง
“เดียวสิพี่จงฮยอน...มันไม่ใช่นะฮะ...พี่จงฮยอน.....ผมขอโทษ...”
ความรักและความไว้ใจของผมมันจบลงที่ตรงนี้
.
.
.
.
“นัดมาที่นี้ เรามีอะไรที่จะต้องคุยกันอีกหรอ....”น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยอย่างไม่มองหน้า ชเวมินโฮ...นายทุกอย่างจากฉันไปแล้ว แล้วนายต้องการอะไร
“...มีสิคับรุ่นพี่...”ไม่นานหนักคนที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นน้องที่แย่งแฟนตัวเองก็เข้ามาโอบเอว
“ทะ...ทำอะไร....”ร่างโปร่งตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆผละมือหน้าออก
“ให้รางวัลรุ่นพี่ยังไงละ....ก็รุ่นพี่อุษาตัดตัวรำคายออกไปสักที”เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างๆหู ทำให้จงฮยอนคิ้วขมวด
“หมายความยังไง....ฉันไม่เข้าใจ”สายตาคมสบตากลมของร่างโปร่ง พร้อมหัวเราะเล็กน้อย
“....รู้อะไรรึเปล่าคับ ผมนะ...ไม่ได้รักเทมินหรอกนะ เทมินก็แค่คัวล่อเพื่อให้คนที่ผมรักตายใจเท่านั้นเอ
ง...และดูเหมือนว่า คนที่ผมรักจะติดกับอย่างตายใจซะแล้วสิ...ไม่ระวังตัวเลยนะครับพี่จงฮยอน”ร่างโปร่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมแต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร...
“จะ...อื้อ~~” ริมฝีปากอุ่นก็ประทับลงมาอย่างรุนแรง
“หวานจงเลยนะฮะ...พี่จงฮยอน เหยื่อของผม”
.
.
.
.
.
END
อันที่จริงควรจะบอกว่า รีดเดอร์ที่เข้ามาอ่านคือ เหยื่อของผม 5555+
“....คนไหนคือ ชเวมินโฮหรอ...”ร่างโปร่งเอ่ยถามเพื่อนคนที่ตะโกนเมื่อกี้
“คนนั้นไง...สูงๆหล่อๆ ที่กำลังมองมาทางนี้อ่ะ....นายไม่รู้จักหรอจงฮยอน ออกจะดังในปี 1 นะ”ดวงตากลมของจงฮยอนไมองเด็กหนุมที่เกินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา
“....รุ่นพี่จงฮยอน ช่วยมากับผมหน่อยสิครับ...”
.
.
.
.
.
“...นายมีธุระอะไรกับฉัน....”เมื่อเดินมาถึงห้องเก็บของร่างสูงก็หยุดซะงักทำให้คิมจงฮยอนต้องเอ่ยถาม
“...เลิกยุ่งกับลีเทมินซะ...”เพียงแค่ประโยคเดียวที่ มินโฮเอ่ยก็ทำให้คิมจงฮยอนเจ็บขึ้นมาแป็บๆที่หัวใจ ความสับสนทั่งหมดกลับเข้ามาย้อนในใจอีกครั้ง
“นะ...นาย........”ดวงตาคมของมินโฮที่มองมายังดวงตาของคิมจงฮยอนเหมือนมีดปลายแหลมที่กำลังจะทิ่มแทง
“หึ....พี่จะอาจยังไม่รู้หรอกว่า ผมกับเทมินนะ ตอนนี้กำลังคบกัน ผมรู้ว่าพี่คบกับเทมินก่อนหน้าผม และรู้ว่าเทมินยังไม่เลิกกับพี่ ที่ผมมาพูดเนี่ย....เพราะสงสารหรอกนะ ที่นี้ก็รู้ตัวได้แล้ว ว่า...พี่ไม่เหมาะสมกับเทมิน...”และเป็นอีกครั้งที่เหมือนมีมีดแทงหัวใจซ้ำไปซ้ำมาเพราะคำพูด เพราะความรู้รึ และการกระทำ
“พะ....พูดบ้าอะไรของนาย เทมินไม่มีวันหักหลังฉันหรอก ก็เขารักฉันนี่...”สมองอาจสั่งการ ให้เชื่อในสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้แต่ภายในใจของ จงฮยอนสับสนมากมาย
“หรอ.....รุ่นพี่แน่ใจหรอครับ ว่าเทมินเขารักพี่นะ ดูจากนี่หน่อยดีไหม....”ร่างสูงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าและเปิดบ้างอย่างส่งให้ จงฮยอนดู
‘อ่า...มะ...มินโฮอย่าทำแบบนั้นสิ เทมินรู้สึกแปลกๆนะ ฮึก’
‘แล้วชอบรึเปล่าละ....เทมินรักผมไหม’
‘รักสิเทมินรักมินโฮที่สุด...’
“ไม่!!!!!!....ไม่จริง!!!”ร่างโปร่งของจงฮยอนกรีดร้องออกมาอย่างในที่สุดเหมือน ภาพหลอนที่คอยตอกยำวนเวียนเจียนจะบ้า
“หึ....งั้นพี่กลับไปคิดทบทวนดูนะครับ ผมรอคำตอบอยู่....รุ่นพี่จงฮยอน”ร่างสูงเพียงแสยะยิ้มและเดินจากไป ปล่อยให้คนตรงน้ำจมกับกองน้ำตา?
.
.
.
.
.
‘รักสิ เทมินรัก มินโฮ.....’
ทำไมถึงรู้สึกว่าประโยคนี้มันวนเวียนอยู่ในหูตลอดเลยนะ
.
.
.
.
“เทมินรักพี่รึเปล่า....”
“พี่จงฮยอนถามอีกแล้วนะฮะ...รักสิผมรักพี่”ร่างบางยิ้มอย่างน่ารักเสมอ
“……”นั้นคือการเสแสร้งรึเปล่าทำไหมใบหน้าน่ารักๆแบบนายถึงเป็นคนแบบนี้ได้นะ
“เป็นอะไรรึเปล่าฮะพี่จงฮยอน....”ทำหน้าห่วงใยและน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นก็คือการแสกงรึเปล่า? เทมิน...
“ระหว่างพี่กับชเวมินโฮ เทมินรักใครมากกว่ากัน...”คำถามที่เอ่ยจากปากจงฮยอน เทมินชะงั้นเล็กน้อย แต่ท่าที่นั้นเหมือนคนลังเลเหมือนคนที่ภูกจับได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร
“ทะ....ทะ ทำไมพี่จงฮยอนถึงถามแบบนั้นละฮะ ผะ...ผมไม่รู้จัก ชเวมินโฮ ใคร...หรอฮะ”จบประโยกของเทมิน เหมือนเส้นด้ายบางๆขาดสะบั้น คิมจงฮยอนแสยะยิ้มเล็กน้อยให้คนตรงหน้า
“พอสักที!!... คิดว่าพี่โง่หรอ เทมิน....คิดว่าพี่มันโง่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยใช่ไหม เลิกกันเถอะ เทมิน...จบกันสักทีต่อจากนี้เราไม่รู้จักกัน...ไม่ต้องมามองหน้ากันอีก เราไม่เคยเป็นอะไรกัน!! ลาก่อนเทมิน บายบ๊าย”ร่างโปร่งหันหลังเดินจากไปปล่อยให้คนที่โดนทิ้งคร่ำควณในความผิดของตัวเอง
“เดียวสิพี่จงฮยอน...มันไม่ใช่นะฮะ...พี่จงฮยอน.....ผมขอโทษ...”
ความรักและความไว้ใจของผมมันจบลงที่ตรงนี้
.
.
.
.
“นัดมาที่นี้ เรามีอะไรที่จะต้องคุยกันอีกหรอ....”น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยอย่างไม่มองหน้า ชเวมินโฮ...นายทุกอย่างจากฉันไปแล้ว แล้วนายต้องการอะไร
“...มีสิคับรุ่นพี่...”ไม่นานหนักคนที่ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นน้องที่แย่งแฟนตัวเองก็เข้ามาโอบเอว
“ทะ...ทำอะไร....”ร่างโปร่งตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆผละมือหน้าออก
“ให้รางวัลรุ่นพี่ยังไงละ....ก็รุ่นพี่อุษาตัดตัวรำคายออกไปสักที”เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างๆหู ทำให้จงฮยอนคิ้วขมวด
“หมายความยังไง....ฉันไม่เข้าใจ”สายตาคมสบตากลมของร่างโปร่ง พร้อมหัวเราะเล็กน้อย
“....รู้อะไรรึเปล่าคับ ผมนะ...ไม่ได้รักเทมินหรอกนะ เทมินก็แค่คัวล่อเพื่อให้คนที่ผมรักตายใจเท่านั้นเอ
ง...และดูเหมือนว่า คนที่ผมรักจะติดกับอย่างตายใจซะแล้วสิ...ไม่ระวังตัวเลยนะครับพี่จงฮยอน”ร่างโปร่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมแต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร...
“จะ...อื้อ~~” ริมฝีปากอุ่นก็ประทับลงมาอย่างรุนแรง
“หวานจงเลยนะฮะ...พี่จงฮยอน เหยื่อของผม”
.
.
.
.
.
END
อันที่จริงควรจะบอกว่า รีดเดอร์ที่เข้ามาอ่านคือ เหยื่อของผม 5555+